Cthulhu

Δεν ήταν τόπος που μπορούσε να βρεθεί σε χάρτη, ούτε φυλακή χτισμένη από ανθρώπινα χέρια. Υπήρχε ανάμεσα στις διαστάσεις, εκεί όπου ο χρόνος δεν κυλούσε αλλά σαπίζει, ένα μέρος ξεχασμένο ακόμα και από τους θεούς. Εκεί ήταν κλειδωμένη. Η σύντροφος του Κθούλου. Όχι νεκρή… όχι ζωντανή… αλλά παγιδευμένη σε μια αιώνια κατάσταση αναμονής. Την αποκαλούσαν με ονόματα που κανένα ανθρώπινο στόμα δεν μπορούσε να προφέρει χωρίς να ματώσει. Το σώμα της δεν είχε μορφή σταθερή· άλλοτε έμοιαζε με γυναίκα από σκοτάδι και θάλασσα, άλλοτε με κάτι αμέτρητο, με άκρα που χάνονταν στο κενό. Τα μάτια της, όταν υπήρχαν, ήταν βαθιά σαν άβυσσος που κοιτάζει πίσω. Γύρω της… οι υπόλοιποι. Όντα παλαιότερα από τον ίδιο τον χρόνο, φυλακισμένα σε κύκλους από σύμβολα που έκαιγαν χωρίς φωτιά. Κάθε σύμβολο ήταν ένας νόμος. Κάθε γραμμή ένα δεσμά. Εκείνοι που τα είχαν δημιουργήσει είχαν πεθάνει εδώ και αιώνες… αλλά η μαγεία τους δεν είχε σβήσει. Όχι ακόμα. Η φυλακή δεν είχε τοίχους. Είχε όρια. Και τα όρια αυτά ήταν τα όνει...

Δεν είμαι τρελός. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβεις πριν συνεχίσεις να διαβάζεις. Όλα ξεκίνησαν αθόρυβα… σαν ψίθυρος μέσα στον ύπνο. Στην αρχή ήταν απλές εικόνες — σκιές που κινούνταν μέσα σε έναν άγνωστο ωκεανό, ουρανοί που δεν υπήρχαν στον κόσμο μας, και μορφές… τεράστιες, αρχαίες, παραμορφωμένες πέρα από κάθε λογική. Και μετά… ήρθαν τα ονόματα. Δεν τα άκουγα. Τα ένιωθα . Σαν να γράφονταν μέσα στο μυαλό μου. Σαν να τα χάραζε κάτι… από μέσα. Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν κοιμούνται όπως νομίζουμε. Δεν είναι νεκροί. Δεν είναι ξεχασμένοι. Περιμένουν. Και όσο οι άνθρωποι ονειρεύονται, εκείνοι βρίσκουν τρόπο να περάσουν. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εφιάλτες. Αλλά οι εφιάλτες δεν αφήνουν σημάδια. Ξύπνησα ένα πρωί και τα χέρια μου ήταν γεμάτα σύμβολα. Δεν τα είχα σχεδιάσει. Δεν θυμόμουν να το κάνω. Αλλά τα ήξερα. Τα καταλάβαινα. Ήταν σφραγίδες. Πύλες. Κλειδιά. Άρχισα να βλέπω τα ίδια σύμβολα παντού. Σε τοίχους, σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε σκοτεινά στενά — graffiti που κανείς άλλ...

Κανείς δεν θυμάται πότε άρχισε. Ίσως επειδή δεν άρχισε ποτέ πραγματικά — απλώς περίμενε. Σιωπηλό, θαμμένο κάτω από στρώματα χρόνου και λήθης, το αρχαίο κάλεσμα των Μεγάλων Παλαιών δεν έσβησε ποτέ. Ήταν εκεί, σαν ψίθυρος μέσα στο μυαλό των λίγων εκλεκτών… εκείνων που άκουγαν. Οι οπαδοί τους δεν ήταν πια απλοί άνθρωποι. Τα μάτια τους είχαν χάσει τη ζεστασιά της ζωής και είχαν γεμίσει με κάτι βαθύτερο — μια αντανάκλαση σκοτεινών ωκεανών και άστρων που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε νύχτα, όταν ο ύπνος τύλιγε τη γη, αυτοί δεν ξεκουράζονταν… ταξίδευαν. Στα όνειρα. Εκεί, στις παραμορφωμένες εκτάσεις μιας άλλης πραγματικότητας, έβλεπαν πόλεις βυθισμένες κάτω από μαύρα νερά, πύργους καλυμμένους με βλέννα και αρχαία σύμβολα που πάλλονταν σαν ζωντανά. Και στο κέντρο όλων… Εκείνος. Ο Κθούλου. Ακίνητος, αλλά ποτέ πραγματικά νεκρός. Κοιμόταν. Και ο κόσμος ήταν ασφαλής μόνο επειδή εκείνος δεν είχε ακόμα ανοίξει τα μάτια του. Οι οπαδοί άρχισαν να καταγράφουν ό,τι έβλεπαν. Με αίμα. Πάντα με αίμα....

  Κανείς δεν ήξερε πότε ξεκίνησε. Ίσως τα σημάδια να υπήρχαν πάντα—γραμμένα σε ξεχασμένα βιβλία, χαραγμένα σε πέτρες που κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει. Οι αρχαίοι μιλούσαν για τις Πύλες: σημεία όπου η πραγματικότητα λεπταίνει, όπου ο κόσμος μας ακουμπά έναν άλλον… έναν κόσμο παλαιότερο, σκοτεινότερο, αδιάφορο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι επιστήμονες τις αποκάλεσαν «κοσμικές ρωγμές». Οι μυστικιστές τις ήξεραν ήδη. Ήταν οι Πύλες των Άστρων. Στην αρχή εμφανίστηκαν ως παραμορφώσεις στον ουρανό. Σαν να έσπασε το ίδιο το ύφασμα του κόσμου. Τα αστέρια άρχισαν να κινούνται με λάθος τρόπο. Οι νύχτες έγιναν πιο βαριές, σαν κάτι να παρατηρούσε από πίσω τους. Και μετά… άνοιξαν. Η πρώτη Πύλη εμφανίστηκε πάνω από τον ωκεανό. Ένας τεράστιος κύκλος από σκοτάδι, που δεν αντανακλούσε φως. Οι δορυφόροι έπαψαν να λειτουργούν. Τα ραντάρ τρελάθηκαν. Όμως οι άνθρωποι ένιωθαν κάτι πιο βαθύ—ένα βάρος στο μυαλό τους, σαν μια σκέψη που δεν τους ανήκε. Μια λέξη. Ένα όνομα. Cthulhu Οι πρώτοι που λύγισαν ήταν ...

Στα βάθη του χρόνου, πριν ακόμη η ανθρωπότητα μάθει να προφέρει το όνομά της, υπήρχαν οι Μεγάλοι Παλαιοί—όντα που δεν ανήκαν ούτε στη γη ούτε στο φως. Δεν γεννήθηκαν. Δεν δημιουργήθηκαν. Υπήρχαν πάντα, σε μια άλλη διάσταση όπου ο χρόνος δεν κυλά, αλλά στάζει σαν μαύρη ουσία μέσα στο κενό. Ανάμεσά τους, ο πιο φοβερός ήταν ο Cthulhu—ένα πλάσμα που κοιμόταν και ταυτόχρονα ονειρευόταν. Και μέσα από τα όνειρά του, ο κόσμος μας παραμορφωνόταν. Οι αρχαίοι πολιτισμοί μιλούσαν ψιθυριστά για μια πόλη που δεν έπρεπε να υπάρχει—τη βυθισμένη Ρ’λυέ. Εκεί, λέγεται πως το ίδιο το φως λύγιζε και οι γωνίες των κτισμάτων δεν υπάκουαν στους νόμους της πραγματικότητας. Όσοι την είδαν, δεν γύρισαν ποτέ οι ίδιοι. Όμως η αλήθεια ήταν χειρότερη. Η Ρ’λυέ δεν ήταν απλώς μια πόλη. Ήταν μια πύλη. Κάθε φορά που τα άστρα ευθυγραμμίζονταν, ένα ρήγμα άνοιγε ανάμεσα στις διαστάσεις. Και τότε, τα πλάσματα περνούσαν. Όχι μόνο ο Cthulhu, αλλά και άλλα—ανείπωτα, χωρίς μορφή, με σώματα που άλλαζαν σαν ζωντανός εφιάλτης. Στη...

  Στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ιστορίας, υπάρχουν κείμενα που δεν γράφτηκαν για να διαβαστούν. Κείμενα που δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο. Ένα από αυτά είναι το απαγορευμένο βιβλίο που ψιθυρίζεται μέσα από τις γενιές, το Necronomicon. Λέγεται πως όποιος το ανοίξει, δεν μαθαίνει απλώς μυστικά… αλλά γίνεται μέρος τους. Οι πρώτες αναφορές μιλούν για ανθρώπους που άρχισαν να βλέπουν όνειρα. Όχι απλά όνειρα, αλλά κάτι βαθύτερο. Ένα κάλεσμα. Ένα κάλεσμα από τον Cthulhu, τον Μεγάλο Παλαιό που κοιμάται πέρα από τον χρόνο. Μέσα σε αυτά τα όνειρα, οι άνθρωποι περπατούν σε ατελείωτες σκάλες που κατεβαίνουν προς έναν ωκεανό χωρίς τέλος. Το νερό δεν είναι νερό. Είναι κάτι ζωντανό. Κάτι που αναπνέει. Και στο βάθος… υπάρχει μια πόλη. Η R'lyeh. Εκεί όπου η πραγματικότητα σπάει. Εκεί όπου οι νόμοι δεν ισχύουν. Και εκεί όπου ο Cthulhu περιμένει. Όμως αυτό που κάνει τα όνειρα αυτά πιο τρομακτικά δεν είναι η εικόνα του ίδιου του όντος. Είναι η γνώση που φέρνουν πίσω όσοι ξυπνούν. Αρχίζουν ...