Το Ξύπνημα Πέρα από τα Όνειρα

Κανείς δεν θυμάται πότε άρχισε. Ίσως επειδή δεν άρχισε ποτέ πραγματικά — απλώς περίμενε. Σιωπηλό, θαμμένο κάτω από στρώματα χρόνου και λήθης, το αρχαίο κάλεσμα των Μεγάλων Παλαιών δεν έσβησε ποτέ. Ήταν εκεί, σαν ψίθυρος μέσα στο μυαλό των λίγων εκλεκτών… εκείνων που άκουγαν.

Οι οπαδοί τους δεν ήταν πια απλοί άνθρωποι. Τα μάτια τους είχαν χάσει τη ζεστασιά της ζωής και είχαν γεμίσει με κάτι βαθύτερο — μια αντανάκλαση σκοτεινών ωκεανών και άστρων που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε νύχτα, όταν ο ύπνος τύλιγε τη γη, αυτοί δεν ξεκουράζονταν… ταξίδευαν.

Στα όνειρα.

Εκεί, στις παραμορφωμένες εκτάσεις μιας άλλης πραγματικότητας, έβλεπαν πόλεις βυθισμένες κάτω από μαύρα νερά, πύργους καλυμμένους με βλέννα και αρχαία σύμβολα που πάλλονταν σαν ζωντανά. Και στο κέντρο όλων… Εκείνος. Ο Κθούλου. Ακίνητος, αλλά ποτέ πραγματικά νεκρός. Κοιμόταν. Και ο κόσμος ήταν ασφαλής μόνο επειδή εκείνος δεν είχε ακόμα ανοίξει τα μάτια του.

Οι οπαδοί άρχισαν να καταγράφουν ό,τι έβλεπαν. Με αίμα. Πάντα με αίμα. Στους τοίχους, στο δέρμα τους, σε παλιά βιβλία που μύριζαν υγρασία και θάνατο, σχεδίαζαν τα σύμβολα που τους αποκαλύπτονταν στα όνειρα. Σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία ανθρώπινη γλώσσα. Σύμβολα που κινούνταν όταν δεν τα κοιτούσες.

Η τελετή πλησίαζε.

Στα δάση, μακριά από τα μάτια των ανθρώπων, είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται. Φορούσαν κουκούλες, τα σώματά τους χαραγμένα με τα ίδια σημάδια που έβλεπαν στον ύπνο τους. Η γη κάτω από τα πόδια τους ήταν μαλακή, σαν να ανέπνεε. Σαν κάτι από κάτω να προσπαθούσε να ανέβει.

Ο αρχηγός τους — ένας άντρας με μάτια εντελώς λευκά, χωρίς ίχνος κόρης — στάθηκε στο κέντρο του κύκλου. Σήκωσε τα χέρια του και ψιθύρισε λέξεις που δεν θα έπρεπε να ειπωθούν ποτέ. Οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν. Οι φωνές τους ενώθηκαν, σχηματίζοντας έναν ήχο που δεν έμοιαζε ανθρώπινος.

Και τότε… τα όνειρα άρχισαν να διαρρέουν στην πραγματικότητα.

Ο αέρας πάγωσε. Η νύχτα έγινε πιο σκοτεινή από όσο θα έπρεπε. Οι σκιές άρχισαν να κινούνται ανεξάρτητα από το φως. Και μέσα στο μυαλό τους, όλοι τους είδαν το ίδιο πράγμα:

Τα μάτια του Κθούλου να ανοίγουν.

Μια στιγμή ήταν αρκετή.

Οι θάλασσες άρχισαν να αναταράσσονται. Κάπου μακριά, κάτι τεράστιο μετακινήθηκε μέσα στο νερό. Οι πόλεις δεν το ήξεραν ακόμα, αλλά το τέλος είχε ήδη αρχίσει. Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν θα έμεναν πια στο όνειρο.

Οι οπαδοί γονάτισαν, δακρυσμένοι, γεμάτοι τρόμο και λατρεία. Δεν υπήρχε επιστροφή. Αυτό που είχαν καλέσει δεν μπορούσε να σταματήσει.

Γιατί το χειρότερο δεν ήταν ότι ο Κθούλου ξυπνούσε.

Ήταν ότι είχε ήδη αρχίσει να ονειρεύεται εμάς.