Cthulhu

  Η Ίριδα Καρρά εργαζόταν ως συντηρήτρια αρχαιοτήτων για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια, όμως ποτέ δεν είχε αντικρίσει έκθεμα σαν εκείνο που έφτασε ένα βροχερό απόγευμα στο ιδιωτικό Μουσείο Θαλάσσιων Μυστηρίων του Πειραιά. Το μουσείο στεγαζόταν σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο κοντά στις παλιές δεξαμενές. Οι σκουριασμένες καμινάδες του υψώνονταν πάνω από τις αποθήκες, ενώ η μυρωδιά του πετρελαίου, του αλατιού και των νεκρών φυκιών εισχωρούσε ακόμη και στις κλειστές αίθουσες. Το μεγάλο ξύλινο κιβώτιο είχε μεταφερθεί από το Λονδίνο και δεν συνοδευόταν από κανονικά έγγραφα. Πάνω του υπήρχαν μόνο τρία γράμματα γραμμένα με ξεθωριασμένη κόκκινη μπογιά: R. T. 1933 Κάτω από αυτά κάποιος είχε χαράξει με μαχαίρι μια προειδοποίηση: ΜΗΝ ΤΟ ΦΕΡΕΤΕ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΝΕΡΟ. Ο ιδιοκτήτης του μουσείου, ο πλούσιος συλλέκτης Σάββας Λάσκαρης, περίμενε ανυπόμονα δίπλα στο κιβώτιο. Ήταν ένας ψηλός, αδύνατος άντρας με γκρίζα μαλλιά και μάτια που δεν έμεναν ποτέ ακίνητα. «Θα το εκθέσουμε στην κεντ...

  Στο βορειότερο άκρο της ηπείρου Άλβερεν, εκεί όπου τα δάση τελείωναν και άρχιζαν οι πεδιάδες του αιώνιου πάγου, υπήρχε μια πόλη που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν επίσημο χάρτη. Το όνομά της ήταν Βάλενμορ. Οι ταξιδιώτες που περνούσαν από τα γύρω χωριά άκουγαν ιστορίες για τους μαύρους πύργους της, για τα φώτα που άναβαν κάτω από τη γη και για τις καμπάνες που χτυπούσαν χωρίς να υπάρχουν εκκλησίες. Κανένας κάτοικος των γειτονικών περιοχών δεν πλησίαζε τη Βάλενμορ μετά τη δύση του ήλιου. Έλεγαν ότι η πόλη δεν είχε χτιστεί από ανθρώπους. Έλεγαν ότι οι πρώτοι κάτοικοί της τη βρήκαν ήδη έτοιμη, θαμμένη κάτω από τον πάγο, πριν από χίλια χρόνια. Και έλεγαν ακόμη πως κάτω από την πόλη υπήρχαν δέκα πύλες. Καθεμία οδηγούσε σε διαφορετικό κόσμο. Ο αρχαιολόγος Άντριαν Βέλκορ δεν πίστευε στις ιστορίες. Ήταν σαράντα δύο ετών, καθηγητής αρχαίων πολιτισμών στο Πανεπιστήμιο του Ράβενσμπουργκ και γνωστός για την πεποίθησή του ότι κάθε μύθος είχε μια λογική εξήγηση. Μέχρι την ημέρα που έλαβε το δέμα. Δ...

  Για χιλιάδες χρόνια η βυθισμένη πόλη Ρ’λυε κοιμόταν κάτω από τα μαύρα νερά του Νότιου Ειρηνικού. Οι πύργοι της ήταν χτισμένοι με γωνίες που δεν υπάκουαν στους νόμους της ανθρώπινης γεωμετρίας, ενώ στους τοίχους της υπήρχαν χαραγμένα σύμβολα παλαιότερα από τη Γη. Στο κέντρο της πόλης, πίσω από μια πελώρια πέτρινη πύλη, κοιμόταν ο Κθούλου. Δεν ήταν νεκρός. Ονειρευόταν. Και μέσα από τα όνειρά του άγγιζε τα μυαλά όσων μπορούσαν να ακούσουν το κάλεσμά του. Στο μικρό λιμάνι του Ίνσμουθ, ο γέρος ιερέας Εζεκίας Μαρς στεκόταν μέσα σε έναν εγκαταλειμμένο ναό. Γύρω του είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες άνθρωποι με μακριές μαύρες κάπες. Κάποιοι είχαν ακόμη ανθρώπινα πρόσωπα. Άλλοι όμως είχαν μεγάλα γυάλινα μάτια, γκρίζο δέρμα και στόματα που άνοιγαν σαν βράγχια. Ήταν απόγονοι των Βαθέων. Πίσω από τον βωμό υψωνόταν ένα άγαλμα του πατέρα Δαγών και της μητέρας Ύδρας, των αρχαίων κυρίαρχων του ωκεανού. Ο Εζεκίας άνοιξε ένα παλιό βιβλίο δεμένο με μαύρο δέρμα. Ήταν ένα αντίγραφο του Νεκρονομικόν. Το βιβλ...