Cthulhu

  Η Ίριδα Καρρά εργαζόταν ως συντηρήτρια αρχαιοτήτων για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια, όμως ποτέ δεν είχε αντικρίσει έκθεμα σαν εκείνο που έφτασε ένα βροχερό απόγευμα στο ιδιωτικό Μουσείο Θαλάσσιων Μυστηρίων του Πειραιά. Το μουσείο στεγαζόταν σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο κοντά στις παλιές δεξαμενές. Οι σκουριασμένες καμινάδες του υψώνονταν πάνω από τις αποθήκες, ενώ η μυρωδιά του πετρελαίου, του αλατιού και των νεκρών φυκιών εισχωρούσε ακόμη και στις κλειστές αίθουσες. Το μεγάλο ξύλινο κιβώτιο είχε μεταφερθεί από το Λονδίνο και δεν συνοδευόταν από κανονικά έγγραφα. Πάνω του υπήρχαν μόνο τρία γράμματα γραμμένα με ξεθωριασμένη κόκκινη μπογιά: R. T. 1933 Κάτω από αυτά κάποιος είχε χαράξει με μαχαίρι μια προειδοποίηση: ΜΗΝ ΤΟ ΦΕΡΕΤΕ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΝΕΡΟ. Ο ιδιοκτήτης του μουσείου, ο πλούσιος συλλέκτης Σάββας Λάσκαρης, περίμενε ανυπόμονα δίπλα στο κιβώτιο. Ήταν ένας ψηλός, αδύνατος άντρας με γκρίζα μαλλιά και μάτια που δεν έμεναν ποτέ ακίνητα. «Θα το εκθέσουμε στην κεντ...

  Στο βορειότερο άκρο της ηπείρου Άλβερεν, εκεί όπου τα δάση τελείωναν και άρχιζαν οι πεδιάδες του αιώνιου πάγου, υπήρχε μια πόλη που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν επίσημο χάρτη. Το όνομά της ήταν Βάλενμορ. Οι ταξιδιώτες που περνούσαν από τα γύρω χωριά άκουγαν ιστορίες για τους μαύρους πύργους της, για τα φώτα που άναβαν κάτω από τη γη και για τις καμπάνες που χτυπούσαν χωρίς να υπάρχουν εκκλησίες. Κανένας κάτοικος των γειτονικών περιοχών δεν πλησίαζε τη Βάλενμορ μετά τη δύση του ήλιου. Έλεγαν ότι η πόλη δεν είχε χτιστεί από ανθρώπους. Έλεγαν ότι οι πρώτοι κάτοικοί της τη βρήκαν ήδη έτοιμη, θαμμένη κάτω από τον πάγο, πριν από χίλια χρόνια. Και έλεγαν ακόμη πως κάτω από την πόλη υπήρχαν δέκα πύλες. Καθεμία οδηγούσε σε διαφορετικό κόσμο. Ο αρχαιολόγος Άντριαν Βέλκορ δεν πίστευε στις ιστορίες. Ήταν σαράντα δύο ετών, καθηγητής αρχαίων πολιτισμών στο Πανεπιστήμιο του Ράβενσμπουργκ και γνωστός για την πεποίθησή του ότι κάθε μύθος είχε μια λογική εξήγηση. Μέχρι την ημέρα που έλαβε το δέμα. Δ...

  Για χιλιάδες χρόνια η βυθισμένη πόλη Ρ’λυε κοιμόταν κάτω από τα μαύρα νερά του Νότιου Ειρηνικού. Οι πύργοι της ήταν χτισμένοι με γωνίες που δεν υπάκουαν στους νόμους της ανθρώπινης γεωμετρίας, ενώ στους τοίχους της υπήρχαν χαραγμένα σύμβολα παλαιότερα από τη Γη. Στο κέντρο της πόλης, πίσω από μια πελώρια πέτρινη πύλη, κοιμόταν ο Κθούλου. Δεν ήταν νεκρός. Ονειρευόταν. Και μέσα από τα όνειρά του άγγιζε τα μυαλά όσων μπορούσαν να ακούσουν το κάλεσμά του. Στο μικρό λιμάνι του Ίνσμουθ, ο γέρος ιερέας Εζεκίας Μαρς στεκόταν μέσα σε έναν εγκαταλειμμένο ναό. Γύρω του είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες άνθρωποι με μακριές μαύρες κάπες. Κάποιοι είχαν ακόμη ανθρώπινα πρόσωπα. Άλλοι όμως είχαν μεγάλα γυάλινα μάτια, γκρίζο δέρμα και στόματα που άνοιγαν σαν βράγχια. Ήταν απόγονοι των Βαθέων. Πίσω από τον βωμό υψωνόταν ένα άγαλμα του πατέρα Δαγών και της μητέρας Ύδρας, των αρχαίων κυρίαρχων του ωκεανού. Ο Εζεκίας άνοιξε ένα παλιό βιβλίο δεμένο με μαύρο δέρμα. Ήταν ένα αντίγραφο του Νεκρονομικόν. Το βιβλ...

  Τ ο παρακάτω είναι καθαρά ιστορία επιστημονικής φαντασίας και μυθοπλασίας, εμπνευσμένη από θεωρίες συνωμοσίας, εξωγήινους μύθους και τον κόσμο του Κθούλου. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι κυβερνούσαν μόνοι τους τη Γη. Βασιλιάδες, αυτοκράτορες, πρόεδροι και αυτοκρατορίες εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν. Όμως πίσω από κάθε μεγάλο γεγονός κρυβόταν μια αλήθεια που κανείς δεν γνώριζε. Στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης υπήρχε μια τεράστια εξωγήινη πόλη. Μια βάση τόσο αρχαία που είχε χτιστεί πριν ακόμα εμφανιστεί ο πρώτος άνθρωπος στη Γη. Εκεί κατοικούσε η Φυλή των Αρχαίων Αστέρων, μια ένωση βασιλικών οικογενειών από δεκάδες πλανήτες. Οι ηγέτες τους δεν επέτρεπαν γάμους με άλλες φυλές. Παντρεύονταν μόνο μεταξύ τους για να διατηρήσουν καθαρό το γενετικό τους υλικό. Οι αποφάσεις που αφορούσαν τη Γη περνούσαν από τα συμβούλιά τους. Από εκεί έφευγαν διαταγές προς μυστικές οργανώσεις, κυβερνήσεις και κρυφά δίκτυα παρακολούθησης. Όμως ο πραγματικός τους πόλεμος δεν ήταν εναντίον της...

  Στα ξεχασμένα βάθη της μυθολογίας του Cthulhu υπάρχει ένα όνομα που ακόμα και οι πιο σκοτεινές αιρέσεις φοβούνται να ψιθυρίσουν. Hastur. Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα Ράσα. Η θεότητα της τρέλας, της παρακμής και της απαγορευμένης γνώσης. Ένα ον τόσο αρχαίο, ώστε λέγεται πως υπήρχε πριν γεννηθούν οι πρώτοι ήλιοι του σύμπαντος. Οι αρχαίες γραφές αναφέρουν ότι ο Hastur κατοικεί κοντά στο σκοτεινό άστρο Aldebaran, μέσα στη χαμένη πόλη Carcosa — μια νεκρή πόλη από μαύρες πέτρες και λίμνες χωρίς αντανάκλαση. Εκεί ο ουρανός δεν έχει αστέρια και ο αέρας γεμίζει με ήχους από μακρινές καμπάνες και ψίθυρους νεκρών βασιλιάδων. Όποιος δει το Κίτρινο Σημάδι του Hastur δεν μένει ποτέ ίδιος. Στην αρχή ακούει φωνές μέσα στη νύχτα. Μετά βλέπει σκιές να κινούνται πίσω από καθρέφτες και παράθυρα. Στο τέλος η πραγματικότητα αρχίζει να λιώνει. Οι πιστοί του Hastur πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ένα ψέμα και πως μόνο μέσα από την τρέλα μπορεί ο άνθρωπος να αντικρίσει την αληθινή μορφή του σύμπαντος. Φοράνε κί...

  Πολύ πριν ο Κθούλου κοιμηθεί κάτω από τη Ρ’λυεχ και πριν οι Μεγάλοι Παλαιοί φυλακιστούν στα βάθη του σύμπαντος, υπήρχε μια οντότητα τόσο αρχαία που ακόμα και οι ίδιοι οι θεοί απέφευγαν να μιλούν το όνομά της. Το όνομά του ήταν Xal’gorath. Οι απαγορευμένες γραφές τον αποκαλούν: «Τον Καταβροχθιστή των Νεκρών Ήλιων.» Δεν κατοικεί σε έναν κόσμο ούτε σε κάποια διάσταση. Περιπλανιέται στο κενό ανάμεσα στους γαλαξίες, εκεί όπου δεν υπάρχει φως, χρόνος ή ζωή. Οι αρχαίοι πολιτισμοί πίστευαν πως όταν ένα άστρο πεθαίνει, η ψυχή του καταλήγει στον Xal’gorath και γίνεται τροφή για την ατελείωτη πείνα του. Η μορφή του δεν μπορεί να περιγραφεί πλήρως από ανθρώπινο μυαλό. Άλλοι τον είδαν σαν έναν τεράστιο σκελετό φτιαγμένο από μαύρο καπνό και σπασμένα άστρα. Άλλοι μιλούσαν για μια αβυσσαλέα μάζα με χιλιάδες μάτια που άνοιγαν και έκλειναν μέσα στο σκοτάδι σαν πεθαμένοι ήλιοι. Από το σώμα του κρέμονταν αλυσίδες γεμάτες κρανία αρχαίων πολιτισμών που εξαφανίστηκαν πριν υπάρξει η ανθρωπότητα. Κάθε φο...

  Στα πιο βαθιά στρώματα της ύπαρξης, εκεί όπου ούτε το φως ούτε ο χρόνος μπορούν να επιβιώσουν, υπάρχει μια οντότητα τόσο αρχαία και ακατανόητη που ακόμα και οι θεοί τρέμουν μπροστά στο όνομά της. Azathoth δεν είναι βασιλιάς, ούτε δαίμονας, ούτε δημιουργός όπως τον φαντάζονται οι άνθρωποι. Είναι το ίδιο το τυφλό χάος που γεννήθηκε πριν υπάρξει το σύμπαν. Ένα ατελείωτο, παραμορφωμένο πλάσμα χωρίς μορφή, χωρίς λογική, χωρίς έλεος. Οι αρχαίοι αποκρυφιστές τον αποκαλούσαν «Ο Πυρηνικός Σουλτάνος των Δαιμόνων» γιατί πίστευαν πως όλοι οι κόσμοι, τα άστρα και οι ψυχές υπάρχουν μόνο επειδή εκείνος κοιμάται. Λέγεται πως στο κέντρο του σύμπαντος υπάρχει ένας τόπος χωρίς ουρανό, χωρίς γη, χωρίς πραγματικότητα. Μια αβυσσαλέα δίνη από μαύρη ενέργεια όπου ακούγονται παραμορφωμένοι ήχοι από φλογέρες και τύμπανα φτιαγμένα από κόκαλα άγνωστων θεών. Εκεί, μέσα σε μια άμορφη μάζα από σάρκα, μάτια και ατελείωτα στόματα που ανοιγοκλείνουν μέσα στο σκοτάδι, κοιμάται ο Azathoth. Οι υπηρέτες του δεν τον λ...

  Πριν υπάρξουν βασίλεια, πριν οι άνθρωποι μάθουν να ταξιδεύουν πάνω στους ωκεανούς, κάτι αρχαίο κοιμόταν ήδη κάτω από τα νερά της Γης. Στα πιο βαθιά σημεία των ωκεανών, εκεί όπου το φως δεν φτάνει ποτέ και η πίεση μπορεί να συνθλίψει κάθε ζωντανό πλάσμα, βρίσκεται η βασιλεία του Dagon — του πανάρχαιου θεού των θαλασσών και των αβύσσων. Οι θρύλοι μιλούν για μια κολοσσιαία οντότητα με σώμα που θυμίζει τεράστιο θαλάσσιο δαίμονα. Το δέρμα του είναι καλυμμένο με σκοτεινά λέπια που μοιάζουν βρεγμένα από μαύρο αίμα, ενώ τα μάτια του λάμπουν μέσα στο σκοτάδι σαν νεκρά φεγγάρια. Από το πρόσωπό του κρέμονται πλοκάμια και τεράστια δόντια γεμίζουν το στόμα του σαν αγκίστρια έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον πλησιάσει. Όταν κινείται μέσα στους ωκεανούς, ολόκληρες θάλασσες ταράζονται και καταιγίδες γεννιούνται πάνω από το πέρασμά του. Οι ναυτικοί εδώ και αιώνες φοβούνται το όνομά του. Παλιά ημερολόγια καπετάνιων μιλούν για νύχτες όπου η θάλασσα σταματούσε ξαφνικά να κινείται και μια παράξενη ομίχλ...

  Στο σύμπαν του Κθούλου δεν υπάρχει μόνο ένας θεός. Υπάρχουν δεκάδες αρχαίες οντότητες που υπήρχαν πριν από τον χρόνο, πριν από τη δημιουργία των άστρων και πριν γεννηθεί η ίδια η ανθρωπότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους, γιατί μόνο η γνώση του ονόματός τους μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην παράνοια. Οι θεοί αυτοί δεν αγαπούν ούτε μισούν την ανθρωπότητα· απλώς την θεωρούν ασήμαντη. 🕳️ AZATHOTH – Ο Τυφλός Θεός του Χάους Ο Azathoth είναι η πιο τρομακτική ύπαρξη ολόκληρου του σύμπαντος. Οι αποκρυφιστές τον αποκαλούν «Τυφλό Ηλίθιο Θεό» γιατί βρίσκεται στο κέντρο του χάους, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Δεν έχει πραγματική μορφή· μοιάζει με μια τεράστια μάζα φωτιάς, ματιών και άμορφης ύλης που αλλάζει συνεχώς. Γύρω του παίζουν δαιμονικές φλογέρες και τύμπανα από αλλόκοτα πλάσματα, κρατώντας τον σε έναν αιώνιο ύπνο. Οι θρύλοι λένε πως αν ο Azathoth ξυπνήσει έστω και για μια στιγμή, όλο το σύμπαν θα καταστραφεί ακαριαία, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δυνά...

  Η μυθολογία του The Call of Cthulhu δημιουργήθηκε από τον H. P. Lovecraft και αποτελεί έναν από τους πιο σκοτεινούς και επιδραστικούς κόσμους τρόμου στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ονομάστηκε «Cthulhu Mythos» και παρουσιάζει ένα σύμπαν όπου η ανθρωπότητα είναι ασήμαντη μπροστά σε αρχαίες κοσμικές οντότητες που υπήρχαν δισεκατομμύρια χρόνια πριν γεννηθεί η Γη. ( Βικιπαίδεια ) Στην αρχή του χρόνου, όταν τα άστρα ακόμα γεννιούνταν μέσα στο χάος, εμφανίστηκαν οι Μεγάλοι Παλαιοί — θεότητες και πλάσματα πέρα από κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Δεν ήταν θεοί όπως τους φαντάζονται οι άνθρωποι, αλλά αρχαίες υπάρξεις από άλλες διαστάσεις και γαλαξίες. Τα σώματά τους δεν υπάκουαν στους νόμους της φυσικής και η ίδια η παρουσία τους μπορούσε να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην παράνοια. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρχε ο πιο γνωστός και τρομακτικός: ο Cthulhu. Ένα γιγάντιο πλάσμα με μορφή που έμοιαζε με συνδυασμό δράκου, ανθρώπου και χταποδιού, με τεράστια φτερά και πρόσωπο γεμάτο πλοκάμια. Ο Κθούλου δεν πέθανε πο...

     Πριν υπάρξουν βασίλεια, πριν γραφτούν οι πρώτες λέξεις της ανθρωπότητας πάνω σε πέτρα και αίμα, πριν ακόμα οι άνθρωποι μάθουν να φοβούνται το σκοτάδι, υπήρχαν οι Μεγάλοι Παλαιοί. Οντότητες που δεν γεννήθηκαν ποτέ πραγματικά μέσα στο σύμπαν αλλά ήρθαν από κάτι παλαιότερο από τον χρόνο, από τόπους όπου οι νόμοι της ύλης λυγίζουν και η λογική πεθαίνει. Ανάμεσά τους υπήρχε ο μεγαλύτερος ιερέας του κοσμικού χάους, ο Cthulhu, το ον που κοιμάται νεκρό αλλά ονειρεύεται μέσα στην βυθισμένη πόλη της R'lyeh. Σύμφωνα με την μυθολογία του κοσμικού τρόμου του H. P. Lovecraft, οι οπαδοί του ψιθυρίζουν εδώ και αιώνες την ίδια φράση: «Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn» — «Στο σπίτι του στην R’lyeh, ο νεκρός Cthulhu περιμένει ονειρευόμενος». ( lovecraft.fandom.com ) Κανείς δεν ξέρει πότε ξεκίνησε η πρώτη λατρεία του. Μερικοί λένε πως γεννήθηκε στις ερήμους της Αραβίας, άλλοι πως τα πρώτα τελετουργικά έγιναν βαθιά μέσα σε σπηλιές κάτω από παγωμένα βουνά της Κίνας. Οι π...

  Η νύχτα δεν ήταν ποτέ απλώς σκοτάδι· ήταν μια επιφάνεια, μια λεπτή μεμβράνη που χώριζε τον κόσμο των ανθρώπων από το άχρονο βασίλειο όπου κοιμόταν ο Cthulhu, ο Μεγάλος Παλαιός, ο πατέρας των ψιθύρων που γεννιούνται μέσα στο μυαλό εκείνων που ακούν πέρα από το επιτρεπτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν ότι οι εφιάλτες τους ήταν απλώς όνειρα, μα εκείνοι που είχαν δει τα σύμβολα γνώριζαν την αλήθεια: οι πύλες δεν είχαν ποτέ κλείσει πλήρως. Στις σκιές των πόλεων και στα βάθη των δασών υπήρχαν οι Μυστικές Οργανώσεις, αρχαιότερες από κάθε βασίλειο, φύλακες μιας γνώσης που δεν έπρεπε να γραφτεί αλλά μόνο να χαραχτεί σε πέτρα, αίμα και ψυχή. Οι αποκαλούμενοι «Φύλακες των Σφραγίδων» δεν ήταν απλοί άνθρωποι· ήταν επιλεγμένοι από τα ίδια τα σύμβολα, σημαδεμένοι από οράματα γεμάτα βυθισμένους ναούς, τεράστιες σκιές κάτω από τον ωκεανό και μάτια που άνοιγαν μέσα στο σκοτάδι χωρίς σώμα. Κάθε σφραγίδα ήταν ένα κλείδωμα πραγματικότητας, ένα σημείο όπου η διάσταση λύγιζε και σφραγιζόταν ξανά με...

Δεν ήταν τόπος που μπορούσε να βρεθεί σε χάρτη, ούτε φυλακή χτισμένη από ανθρώπινα χέρια. Υπήρχε ανάμεσα στις διαστάσεις, εκεί όπου ο χρόνος δεν κυλούσε αλλά σαπίζει, ένα μέρος ξεχασμένο ακόμα και από τους θεούς. Εκεί ήταν κλειδωμένη. Η σύντροφος του Κθούλου. Όχι νεκρή… όχι ζωντανή… αλλά παγιδευμένη σε μια αιώνια κατάσταση αναμονής. Την αποκαλούσαν με ονόματα που κανένα ανθρώπινο στόμα δεν μπορούσε να προφέρει χωρίς να ματώσει. Το σώμα της δεν είχε μορφή σταθερή· άλλοτε έμοιαζε με γυναίκα από σκοτάδι και θάλασσα, άλλοτε με κάτι αμέτρητο, με άκρα που χάνονταν στο κενό. Τα μάτια της, όταν υπήρχαν, ήταν βαθιά σαν άβυσσος που κοιτάζει πίσω. Γύρω της… οι υπόλοιποι. Όντα παλαιότερα από τον ίδιο τον χρόνο, φυλακισμένα σε κύκλους από σύμβολα που έκαιγαν χωρίς φωτιά. Κάθε σύμβολο ήταν ένας νόμος. Κάθε γραμμή ένα δεσμά. Εκείνοι που τα είχαν δημιουργήσει είχαν πεθάνει εδώ και αιώνες… αλλά η μαγεία τους δεν είχε σβήσει. Όχι ακόμα. Η φυλακή δεν είχε τοίχους. Είχε όρια. Και τα όρια αυτά ήταν τα όνει...

Δεν είμαι τρελός. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβεις πριν συνεχίσεις να διαβάζεις. Όλα ξεκίνησαν αθόρυβα… σαν ψίθυρος μέσα στον ύπνο. Στην αρχή ήταν απλές εικόνες — σκιές που κινούνταν μέσα σε έναν άγνωστο ωκεανό, ουρανοί που δεν υπήρχαν στον κόσμο μας, και μορφές… τεράστιες, αρχαίες, παραμορφωμένες πέρα από κάθε λογική. Και μετά… ήρθαν τα ονόματα. Δεν τα άκουγα. Τα ένιωθα . Σαν να γράφονταν μέσα στο μυαλό μου. Σαν να τα χάραζε κάτι… από μέσα. Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν κοιμούνται όπως νομίζουμε. Δεν είναι νεκροί. Δεν είναι ξεχασμένοι. Περιμένουν. Και όσο οι άνθρωποι ονειρεύονται, εκείνοι βρίσκουν τρόπο να περάσουν. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εφιάλτες. Αλλά οι εφιάλτες δεν αφήνουν σημάδια. Ξύπνησα ένα πρωί και τα χέρια μου ήταν γεμάτα σύμβολα. Δεν τα είχα σχεδιάσει. Δεν θυμόμουν να το κάνω. Αλλά τα ήξερα. Τα καταλάβαινα. Ήταν σφραγίδες. Πύλες. Κλειδιά. Άρχισα να βλέπω τα ίδια σύμβολα παντού. Σε τοίχους, σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε σκοτεινά στενά — graffiti που κανείς άλλ...

Κανείς δεν θυμάται πότε άρχισε. Ίσως επειδή δεν άρχισε ποτέ πραγματικά — απλώς περίμενε. Σιωπηλό, θαμμένο κάτω από στρώματα χρόνου και λήθης, το αρχαίο κάλεσμα των Μεγάλων Παλαιών δεν έσβησε ποτέ. Ήταν εκεί, σαν ψίθυρος μέσα στο μυαλό των λίγων εκλεκτών… εκείνων που άκουγαν. Οι οπαδοί τους δεν ήταν πια απλοί άνθρωποι. Τα μάτια τους είχαν χάσει τη ζεστασιά της ζωής και είχαν γεμίσει με κάτι βαθύτερο — μια αντανάκλαση σκοτεινών ωκεανών και άστρων που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε νύχτα, όταν ο ύπνος τύλιγε τη γη, αυτοί δεν ξεκουράζονταν… ταξίδευαν. Στα όνειρα. Εκεί, στις παραμορφωμένες εκτάσεις μιας άλλης πραγματικότητας, έβλεπαν πόλεις βυθισμένες κάτω από μαύρα νερά, πύργους καλυμμένους με βλέννα και αρχαία σύμβολα που πάλλονταν σαν ζωντανά. Και στο κέντρο όλων… Εκείνος. Ο Κθούλου. Ακίνητος, αλλά ποτέ πραγματικά νεκρός. Κοιμόταν. Και ο κόσμος ήταν ασφαλής μόνο επειδή εκείνος δεν είχε ακόμα ανοίξει τα μάτια του. Οι οπαδοί άρχισαν να καταγράφουν ό,τι έβλεπαν. Με αίμα. Πάντα με αίμα....

  Κανείς δεν ήξερε πότε ξεκίνησε. Ίσως τα σημάδια να υπήρχαν πάντα—γραμμένα σε ξεχασμένα βιβλία, χαραγμένα σε πέτρες που κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει. Οι αρχαίοι μιλούσαν για τις Πύλες: σημεία όπου η πραγματικότητα λεπταίνει, όπου ο κόσμος μας ακουμπά έναν άλλον… έναν κόσμο παλαιότερο, σκοτεινότερο, αδιάφορο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι επιστήμονες τις αποκάλεσαν «κοσμικές ρωγμές». Οι μυστικιστές τις ήξεραν ήδη. Ήταν οι Πύλες των Άστρων. Στην αρχή εμφανίστηκαν ως παραμορφώσεις στον ουρανό. Σαν να έσπασε το ίδιο το ύφασμα του κόσμου. Τα αστέρια άρχισαν να κινούνται με λάθος τρόπο. Οι νύχτες έγιναν πιο βαριές, σαν κάτι να παρατηρούσε από πίσω τους. Και μετά… άνοιξαν. Η πρώτη Πύλη εμφανίστηκε πάνω από τον ωκεανό. Ένας τεράστιος κύκλος από σκοτάδι, που δεν αντανακλούσε φως. Οι δορυφόροι έπαψαν να λειτουργούν. Τα ραντάρ τρελάθηκαν. Όμως οι άνθρωποι ένιωθαν κάτι πιο βαθύ—ένα βάρος στο μυαλό τους, σαν μια σκέψη που δεν τους ανήκε. Μια λέξη. Ένα όνομα. Cthulhu Οι πρώτοι που λύγισαν ήταν ...