Cthulhu

  Στα ξεχασμένα βάθη της μυθολογίας του Cthulhu υπάρχει ένα όνομα που ακόμα και οι πιο σκοτεινές αιρέσεις φοβούνται να ψιθυρίσουν. Hastur. Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα Ράσα. Η θεότητα της τρέλας, της παρακμής και της απαγορευμένης γνώσης. Ένα ον τόσο αρχαίο, ώστε λέγεται πως υπήρχε πριν γεννηθούν οι πρώτοι ήλιοι του σύμπαντος. Οι αρχαίες γραφές αναφέρουν ότι ο Hastur κατοικεί κοντά στο σκοτεινό άστρο Aldebaran, μέσα στη χαμένη πόλη Carcosa — μια νεκρή πόλη από μαύρες πέτρες και λίμνες χωρίς αντανάκλαση. Εκεί ο ουρανός δεν έχει αστέρια και ο αέρας γεμίζει με ήχους από μακρινές καμπάνες και ψίθυρους νεκρών βασιλιάδων. Όποιος δει το Κίτρινο Σημάδι του Hastur δεν μένει ποτέ ίδιος. Στην αρχή ακούει φωνές μέσα στη νύχτα. Μετά βλέπει σκιές να κινούνται πίσω από καθρέφτες και παράθυρα. Στο τέλος η πραγματικότητα αρχίζει να λιώνει. Οι πιστοί του Hastur πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ένα ψέμα και πως μόνο μέσα από την τρέλα μπορεί ο άνθρωπος να αντικρίσει την αληθινή μορφή του σύμπαντος. Φοράνε κί...

  Πολύ πριν ο Κθούλου κοιμηθεί κάτω από τη Ρ’λυεχ και πριν οι Μεγάλοι Παλαιοί φυλακιστούν στα βάθη του σύμπαντος, υπήρχε μια οντότητα τόσο αρχαία που ακόμα και οι ίδιοι οι θεοί απέφευγαν να μιλούν το όνομά της. Το όνομά του ήταν Xal’gorath. Οι απαγορευμένες γραφές τον αποκαλούν: «Τον Καταβροχθιστή των Νεκρών Ήλιων.» Δεν κατοικεί σε έναν κόσμο ούτε σε κάποια διάσταση. Περιπλανιέται στο κενό ανάμεσα στους γαλαξίες, εκεί όπου δεν υπάρχει φως, χρόνος ή ζωή. Οι αρχαίοι πολιτισμοί πίστευαν πως όταν ένα άστρο πεθαίνει, η ψυχή του καταλήγει στον Xal’gorath και γίνεται τροφή για την ατελείωτη πείνα του. Η μορφή του δεν μπορεί να περιγραφεί πλήρως από ανθρώπινο μυαλό. Άλλοι τον είδαν σαν έναν τεράστιο σκελετό φτιαγμένο από μαύρο καπνό και σπασμένα άστρα. Άλλοι μιλούσαν για μια αβυσσαλέα μάζα με χιλιάδες μάτια που άνοιγαν και έκλειναν μέσα στο σκοτάδι σαν πεθαμένοι ήλιοι. Από το σώμα του κρέμονταν αλυσίδες γεμάτες κρανία αρχαίων πολιτισμών που εξαφανίστηκαν πριν υπάρξει η ανθρωπότητα. Κάθε φο...

  Στα πιο βαθιά στρώματα της ύπαρξης, εκεί όπου ούτε το φως ούτε ο χρόνος μπορούν να επιβιώσουν, υπάρχει μια οντότητα τόσο αρχαία και ακατανόητη που ακόμα και οι θεοί τρέμουν μπροστά στο όνομά της. Azathoth δεν είναι βασιλιάς, ούτε δαίμονας, ούτε δημιουργός όπως τον φαντάζονται οι άνθρωποι. Είναι το ίδιο το τυφλό χάος που γεννήθηκε πριν υπάρξει το σύμπαν. Ένα ατελείωτο, παραμορφωμένο πλάσμα χωρίς μορφή, χωρίς λογική, χωρίς έλεος. Οι αρχαίοι αποκρυφιστές τον αποκαλούσαν «Ο Πυρηνικός Σουλτάνος των Δαιμόνων» γιατί πίστευαν πως όλοι οι κόσμοι, τα άστρα και οι ψυχές υπάρχουν μόνο επειδή εκείνος κοιμάται. Λέγεται πως στο κέντρο του σύμπαντος υπάρχει ένας τόπος χωρίς ουρανό, χωρίς γη, χωρίς πραγματικότητα. Μια αβυσσαλέα δίνη από μαύρη ενέργεια όπου ακούγονται παραμορφωμένοι ήχοι από φλογέρες και τύμπανα φτιαγμένα από κόκαλα άγνωστων θεών. Εκεί, μέσα σε μια άμορφη μάζα από σάρκα, μάτια και ατελείωτα στόματα που ανοιγοκλείνουν μέσα στο σκοτάδι, κοιμάται ο Azathoth. Οι υπηρέτες του δεν τον λ...

  Πριν υπάρξουν βασίλεια, πριν οι άνθρωποι μάθουν να ταξιδεύουν πάνω στους ωκεανούς, κάτι αρχαίο κοιμόταν ήδη κάτω από τα νερά της Γης. Στα πιο βαθιά σημεία των ωκεανών, εκεί όπου το φως δεν φτάνει ποτέ και η πίεση μπορεί να συνθλίψει κάθε ζωντανό πλάσμα, βρίσκεται η βασιλεία του Dagon — του πανάρχαιου θεού των θαλασσών και των αβύσσων. Οι θρύλοι μιλούν για μια κολοσσιαία οντότητα με σώμα που θυμίζει τεράστιο θαλάσσιο δαίμονα. Το δέρμα του είναι καλυμμένο με σκοτεινά λέπια που μοιάζουν βρεγμένα από μαύρο αίμα, ενώ τα μάτια του λάμπουν μέσα στο σκοτάδι σαν νεκρά φεγγάρια. Από το πρόσωπό του κρέμονται πλοκάμια και τεράστια δόντια γεμίζουν το στόμα του σαν αγκίστρια έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον πλησιάσει. Όταν κινείται μέσα στους ωκεανούς, ολόκληρες θάλασσες ταράζονται και καταιγίδες γεννιούνται πάνω από το πέρασμά του. Οι ναυτικοί εδώ και αιώνες φοβούνται το όνομά του. Παλιά ημερολόγια καπετάνιων μιλούν για νύχτες όπου η θάλασσα σταματούσε ξαφνικά να κινείται και μια παράξενη ομίχλ...

  Στο σύμπαν του Κθούλου δεν υπάρχει μόνο ένας θεός. Υπάρχουν δεκάδες αρχαίες οντότητες που υπήρχαν πριν από τον χρόνο, πριν από τη δημιουργία των άστρων και πριν γεννηθεί η ίδια η ανθρωπότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους, γιατί μόνο η γνώση του ονόματός τους μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην παράνοια. Οι θεοί αυτοί δεν αγαπούν ούτε μισούν την ανθρωπότητα· απλώς την θεωρούν ασήμαντη. 🕳️ AZATHOTH – Ο Τυφλός Θεός του Χάους Ο Azathoth είναι η πιο τρομακτική ύπαρξη ολόκληρου του σύμπαντος. Οι αποκρυφιστές τον αποκαλούν «Τυφλό Ηλίθιο Θεό» γιατί βρίσκεται στο κέντρο του χάους, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Δεν έχει πραγματική μορφή· μοιάζει με μια τεράστια μάζα φωτιάς, ματιών και άμορφης ύλης που αλλάζει συνεχώς. Γύρω του παίζουν δαιμονικές φλογέρες και τύμπανα από αλλόκοτα πλάσματα, κρατώντας τον σε έναν αιώνιο ύπνο. Οι θρύλοι λένε πως αν ο Azathoth ξυπνήσει έστω και για μια στιγμή, όλο το σύμπαν θα καταστραφεί ακαριαία, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δυνά...

  Η μυθολογία του The Call of Cthulhu δημιουργήθηκε από τον H. P. Lovecraft και αποτελεί έναν από τους πιο σκοτεινούς και επιδραστικούς κόσμους τρόμου στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ονομάστηκε «Cthulhu Mythos» και παρουσιάζει ένα σύμπαν όπου η ανθρωπότητα είναι ασήμαντη μπροστά σε αρχαίες κοσμικές οντότητες που υπήρχαν δισεκατομμύρια χρόνια πριν γεννηθεί η Γη. ( Βικιπαίδεια ) Στην αρχή του χρόνου, όταν τα άστρα ακόμα γεννιούνταν μέσα στο χάος, εμφανίστηκαν οι Μεγάλοι Παλαιοί — θεότητες και πλάσματα πέρα από κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Δεν ήταν θεοί όπως τους φαντάζονται οι άνθρωποι, αλλά αρχαίες υπάρξεις από άλλες διαστάσεις και γαλαξίες. Τα σώματά τους δεν υπάκουαν στους νόμους της φυσικής και η ίδια η παρουσία τους μπορούσε να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην παράνοια. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρχε ο πιο γνωστός και τρομακτικός: ο Cthulhu. Ένα γιγάντιο πλάσμα με μορφή που έμοιαζε με συνδυασμό δράκου, ανθρώπου και χταποδιού, με τεράστια φτερά και πρόσωπο γεμάτο πλοκάμια. Ο Κθούλου δεν πέθανε πο...

     Πριν υπάρξουν βασίλεια, πριν γραφτούν οι πρώτες λέξεις της ανθρωπότητας πάνω σε πέτρα και αίμα, πριν ακόμα οι άνθρωποι μάθουν να φοβούνται το σκοτάδι, υπήρχαν οι Μεγάλοι Παλαιοί. Οντότητες που δεν γεννήθηκαν ποτέ πραγματικά μέσα στο σύμπαν αλλά ήρθαν από κάτι παλαιότερο από τον χρόνο, από τόπους όπου οι νόμοι της ύλης λυγίζουν και η λογική πεθαίνει. Ανάμεσά τους υπήρχε ο μεγαλύτερος ιερέας του κοσμικού χάους, ο Cthulhu, το ον που κοιμάται νεκρό αλλά ονειρεύεται μέσα στην βυθισμένη πόλη της R'lyeh. Σύμφωνα με την μυθολογία του κοσμικού τρόμου του H. P. Lovecraft, οι οπαδοί του ψιθυρίζουν εδώ και αιώνες την ίδια φράση: «Ph’nglui mglw’nafh Cthulhu R’lyeh wgah’nagl fhtagn» — «Στο σπίτι του στην R’lyeh, ο νεκρός Cthulhu περιμένει ονειρευόμενος». ( lovecraft.fandom.com ) Κανείς δεν ξέρει πότε ξεκίνησε η πρώτη λατρεία του. Μερικοί λένε πως γεννήθηκε στις ερήμους της Αραβίας, άλλοι πως τα πρώτα τελετουργικά έγιναν βαθιά μέσα σε σπηλιές κάτω από παγωμένα βουνά της Κίνας. Οι π...

  Η νύχτα δεν ήταν ποτέ απλώς σκοτάδι· ήταν μια επιφάνεια, μια λεπτή μεμβράνη που χώριζε τον κόσμο των ανθρώπων από το άχρονο βασίλειο όπου κοιμόταν ο Cthulhu, ο Μεγάλος Παλαιός, ο πατέρας των ψιθύρων που γεννιούνται μέσα στο μυαλό εκείνων που ακούν πέρα από το επιτρεπτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν ότι οι εφιάλτες τους ήταν απλώς όνειρα, μα εκείνοι που είχαν δει τα σύμβολα γνώριζαν την αλήθεια: οι πύλες δεν είχαν ποτέ κλείσει πλήρως. Στις σκιές των πόλεων και στα βάθη των δασών υπήρχαν οι Μυστικές Οργανώσεις, αρχαιότερες από κάθε βασίλειο, φύλακες μιας γνώσης που δεν έπρεπε να γραφτεί αλλά μόνο να χαραχτεί σε πέτρα, αίμα και ψυχή. Οι αποκαλούμενοι «Φύλακες των Σφραγίδων» δεν ήταν απλοί άνθρωποι· ήταν επιλεγμένοι από τα ίδια τα σύμβολα, σημαδεμένοι από οράματα γεμάτα βυθισμένους ναούς, τεράστιες σκιές κάτω από τον ωκεανό και μάτια που άνοιγαν μέσα στο σκοτάδι χωρίς σώμα. Κάθε σφραγίδα ήταν ένα κλείδωμα πραγματικότητας, ένα σημείο όπου η διάσταση λύγιζε και σφραγιζόταν ξανά με...

Δεν ήταν τόπος που μπορούσε να βρεθεί σε χάρτη, ούτε φυλακή χτισμένη από ανθρώπινα χέρια. Υπήρχε ανάμεσα στις διαστάσεις, εκεί όπου ο χρόνος δεν κυλούσε αλλά σαπίζει, ένα μέρος ξεχασμένο ακόμα και από τους θεούς. Εκεί ήταν κλειδωμένη. Η σύντροφος του Κθούλου. Όχι νεκρή… όχι ζωντανή… αλλά παγιδευμένη σε μια αιώνια κατάσταση αναμονής. Την αποκαλούσαν με ονόματα που κανένα ανθρώπινο στόμα δεν μπορούσε να προφέρει χωρίς να ματώσει. Το σώμα της δεν είχε μορφή σταθερή· άλλοτε έμοιαζε με γυναίκα από σκοτάδι και θάλασσα, άλλοτε με κάτι αμέτρητο, με άκρα που χάνονταν στο κενό. Τα μάτια της, όταν υπήρχαν, ήταν βαθιά σαν άβυσσος που κοιτάζει πίσω. Γύρω της… οι υπόλοιποι. Όντα παλαιότερα από τον ίδιο τον χρόνο, φυλακισμένα σε κύκλους από σύμβολα που έκαιγαν χωρίς φωτιά. Κάθε σύμβολο ήταν ένας νόμος. Κάθε γραμμή ένα δεσμά. Εκείνοι που τα είχαν δημιουργήσει είχαν πεθάνει εδώ και αιώνες… αλλά η μαγεία τους δεν είχε σβήσει. Όχι ακόμα. Η φυλακή δεν είχε τοίχους. Είχε όρια. Και τα όρια αυτά ήταν τα όνει...

Δεν είμαι τρελός. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβεις πριν συνεχίσεις να διαβάζεις. Όλα ξεκίνησαν αθόρυβα… σαν ψίθυρος μέσα στον ύπνο. Στην αρχή ήταν απλές εικόνες — σκιές που κινούνταν μέσα σε έναν άγνωστο ωκεανό, ουρανοί που δεν υπήρχαν στον κόσμο μας, και μορφές… τεράστιες, αρχαίες, παραμορφωμένες πέρα από κάθε λογική. Και μετά… ήρθαν τα ονόματα. Δεν τα άκουγα. Τα ένιωθα . Σαν να γράφονταν μέσα στο μυαλό μου. Σαν να τα χάραζε κάτι… από μέσα. Οι Μεγάλοι Παλαιοί δεν κοιμούνται όπως νομίζουμε. Δεν είναι νεκροί. Δεν είναι ξεχασμένοι. Περιμένουν. Και όσο οι άνθρωποι ονειρεύονται, εκείνοι βρίσκουν τρόπο να περάσουν. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εφιάλτες. Αλλά οι εφιάλτες δεν αφήνουν σημάδια. Ξύπνησα ένα πρωί και τα χέρια μου ήταν γεμάτα σύμβολα. Δεν τα είχα σχεδιάσει. Δεν θυμόμουν να το κάνω. Αλλά τα ήξερα. Τα καταλάβαινα. Ήταν σφραγίδες. Πύλες. Κλειδιά. Άρχισα να βλέπω τα ίδια σύμβολα παντού. Σε τοίχους, σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε σκοτεινά στενά — graffiti που κανείς άλλ...

Κανείς δεν θυμάται πότε άρχισε. Ίσως επειδή δεν άρχισε ποτέ πραγματικά — απλώς περίμενε. Σιωπηλό, θαμμένο κάτω από στρώματα χρόνου και λήθης, το αρχαίο κάλεσμα των Μεγάλων Παλαιών δεν έσβησε ποτέ. Ήταν εκεί, σαν ψίθυρος μέσα στο μυαλό των λίγων εκλεκτών… εκείνων που άκουγαν. Οι οπαδοί τους δεν ήταν πια απλοί άνθρωποι. Τα μάτια τους είχαν χάσει τη ζεστασιά της ζωής και είχαν γεμίσει με κάτι βαθύτερο — μια αντανάκλαση σκοτεινών ωκεανών και άστρων που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε νύχτα, όταν ο ύπνος τύλιγε τη γη, αυτοί δεν ξεκουράζονταν… ταξίδευαν. Στα όνειρα. Εκεί, στις παραμορφωμένες εκτάσεις μιας άλλης πραγματικότητας, έβλεπαν πόλεις βυθισμένες κάτω από μαύρα νερά, πύργους καλυμμένους με βλέννα και αρχαία σύμβολα που πάλλονταν σαν ζωντανά. Και στο κέντρο όλων… Εκείνος. Ο Κθούλου. Ακίνητος, αλλά ποτέ πραγματικά νεκρός. Κοιμόταν. Και ο κόσμος ήταν ασφαλής μόνο επειδή εκείνος δεν είχε ακόμα ανοίξει τα μάτια του. Οι οπαδοί άρχισαν να καταγράφουν ό,τι έβλεπαν. Με αίμα. Πάντα με αίμα....

  Κανείς δεν ήξερε πότε ξεκίνησε. Ίσως τα σημάδια να υπήρχαν πάντα—γραμμένα σε ξεχασμένα βιβλία, χαραγμένα σε πέτρες που κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει. Οι αρχαίοι μιλούσαν για τις Πύλες: σημεία όπου η πραγματικότητα λεπταίνει, όπου ο κόσμος μας ακουμπά έναν άλλον… έναν κόσμο παλαιότερο, σκοτεινότερο, αδιάφορο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι επιστήμονες τις αποκάλεσαν «κοσμικές ρωγμές». Οι μυστικιστές τις ήξεραν ήδη. Ήταν οι Πύλες των Άστρων. Στην αρχή εμφανίστηκαν ως παραμορφώσεις στον ουρανό. Σαν να έσπασε το ίδιο το ύφασμα του κόσμου. Τα αστέρια άρχισαν να κινούνται με λάθος τρόπο. Οι νύχτες έγιναν πιο βαριές, σαν κάτι να παρατηρούσε από πίσω τους. Και μετά… άνοιξαν. Η πρώτη Πύλη εμφανίστηκε πάνω από τον ωκεανό. Ένας τεράστιος κύκλος από σκοτάδι, που δεν αντανακλούσε φως. Οι δορυφόροι έπαψαν να λειτουργούν. Τα ραντάρ τρελάθηκαν. Όμως οι άνθρωποι ένιωθαν κάτι πιο βαθύ—ένα βάρος στο μυαλό τους, σαν μια σκέψη που δεν τους ανήκε. Μια λέξη. Ένα όνομα. Cthulhu Οι πρώτοι που λύγισαν ήταν ...

Στα βάθη του χρόνου, πριν ακόμη η ανθρωπότητα μάθει να προφέρει το όνομά της, υπήρχαν οι Μεγάλοι Παλαιοί—όντα που δεν ανήκαν ούτε στη γη ούτε στο φως. Δεν γεννήθηκαν. Δεν δημιουργήθηκαν. Υπήρχαν πάντα, σε μια άλλη διάσταση όπου ο χρόνος δεν κυλά, αλλά στάζει σαν μαύρη ουσία μέσα στο κενό. Ανάμεσά τους, ο πιο φοβερός ήταν ο Cthulhu—ένα πλάσμα που κοιμόταν και ταυτόχρονα ονειρευόταν. Και μέσα από τα όνειρά του, ο κόσμος μας παραμορφωνόταν. Οι αρχαίοι πολιτισμοί μιλούσαν ψιθυριστά για μια πόλη που δεν έπρεπε να υπάρχει—τη βυθισμένη Ρ’λυέ. Εκεί, λέγεται πως το ίδιο το φως λύγιζε και οι γωνίες των κτισμάτων δεν υπάκουαν στους νόμους της πραγματικότητας. Όσοι την είδαν, δεν γύρισαν ποτέ οι ίδιοι. Όμως η αλήθεια ήταν χειρότερη. Η Ρ’λυέ δεν ήταν απλώς μια πόλη. Ήταν μια πύλη. Κάθε φορά που τα άστρα ευθυγραμμίζονταν, ένα ρήγμα άνοιγε ανάμεσα στις διαστάσεις. Και τότε, τα πλάσματα περνούσαν. Όχι μόνο ο Cthulhu, αλλά και άλλα—ανείπωτα, χωρίς μορφή, με σώματα που άλλαζαν σαν ζωντανός εφιάλτης. Στη...

  Στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ιστορίας, υπάρχουν κείμενα που δεν γράφτηκαν για να διαβαστούν. Κείμενα που δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο. Ένα από αυτά είναι το απαγορευμένο βιβλίο που ψιθυρίζεται μέσα από τις γενιές, το Necronomicon. Λέγεται πως όποιος το ανοίξει, δεν μαθαίνει απλώς μυστικά… αλλά γίνεται μέρος τους. Οι πρώτες αναφορές μιλούν για ανθρώπους που άρχισαν να βλέπουν όνειρα. Όχι απλά όνειρα, αλλά κάτι βαθύτερο. Ένα κάλεσμα. Ένα κάλεσμα από τον Cthulhu, τον Μεγάλο Παλαιό που κοιμάται πέρα από τον χρόνο. Μέσα σε αυτά τα όνειρα, οι άνθρωποι περπατούν σε ατελείωτες σκάλες που κατεβαίνουν προς έναν ωκεανό χωρίς τέλος. Το νερό δεν είναι νερό. Είναι κάτι ζωντανό. Κάτι που αναπνέει. Και στο βάθος… υπάρχει μια πόλη. Η R'lyeh. Εκεί όπου η πραγματικότητα σπάει. Εκεί όπου οι νόμοι δεν ισχύουν. Και εκεί όπου ο Cthulhu περιμένει. Όμως αυτό που κάνει τα όνειρα αυτά πιο τρομακτικά δεν είναι η εικόνα του ίδιου του όντος. Είναι η γνώση που φέρνουν πίσω όσοι ξυπνούν. Αρχίζουν ...

Στα πιο βαθιά στρώματα της ύπαρξης, εκεί όπου η λογική καταρρέει και ο χρόνος παύει να υπακούει σε κανόνες, υπάρχει ένα ον που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Ο Cthulhu δεν είναι απλώς ένας θεός, ούτε ένα τέρας. Είναι κάτι παλαιότερο από την ίδια την έννοια της δημιουργίας. Ένα απομεινάρι από έναν κόσμο τόσο μακρινό που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να τον συλλάβει. Ο κόσμος αυτός, γνωστός μόνο μέσα από τα αποσπασματικά όνειρα των ευαίσθητων μυαλών, είναι μια διάσταση πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Εκεί, οι νόμοι της φυσικής δεν έχουν καμία ισχύ. Πόλεις χτισμένες από πέτρα που αναπνέει, γεωμετρίες που αλλάζουν μορφή, και ουρανοί που πάλλονται σαν ζωντανοί οργανισμοί. Στο κέντρο αυτού του χάους βρίσκεται η βυθισμένη πόλη, η R'lyeh, όπου ο Μεγάλος Παλαιός κοιμάται. Δεν κοιμάται όπως οι άνθρωποι. Ο ύπνος του είναι μια κατάσταση αναμονής. Και μέσα από αυτόν τον ύπνο… ονειρεύεται. Και όταν ονειρεύεται, εμείς ακούμε. Κάθε νύχτα, κάποιοι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν τα ίδια όνειρα. Βλέπουν ...